لوط را به اين مناطق اعزام داشت تا مردم را ارشاد و هدايت كند . در قرآن به اين شهرها مؤتفكات گفته شده است . « 1 » در تورات نيز ضمن داستان ابراهيم ( ع ) به سرزمينى در جنوب درياى ميت اشاره مىكند كه داراى جمعيت كثير و شهرهاى آباد بوده در حالى كه امروزه در آنجا جز صحراى لم‌يزرع و فاقد سكنه چيزى ديده نمىشود . ولى تحقيقات باستان شناسان وجود اين شهرها را تأييد مىكند ، دكتر آلبرايت استاد دانشگاه جان هاپكينز در اين باره مىنويسد : « تحقيقات مكرر باستان شناسان ، روايات قديمى كتاب مقدس را تأييد نموده و ثابت مىكند درّه اردن در زمانى كه ابراهيم به آنجا رسيد ، سرزمينى بسيار آباد و فوق‌العاده پرجمعيت بوده است ، با اينكه هنوز شهرهاى سدوم و عموره كشف نشده بودند ، آثار گوگرد و رسوبات آتشفشانى بر وقوع آتشفشان ( و بلاى آسمانى ) گواهى مىدهد . سطح آب درياى ميت تدريجا بالا آمده به طورى كه امروزه مىتوان بيشه‌هايى را كه در زير آب مدفون شده بودند را مشاهده كرد . بنابراين ممكن است اين دو شهر در نواحى كم‌ارتفاع جنوب درياى ميت بوده باشند كه بعدها به زير آب فرورفته‌اند . « 2 » بنا به نقل ابن قتيبه حضرت ابراهيم ( ع ) در اردن به شهرى به نام صادووف رفت و در آنجا به حكومت رسيد و نيمى از اموال خود را به حضرت لوط ( ع ) داد و در اين شهر خداوند الواح يا صحف بيستگانه‌اى بر وى نازل كرد « 3 » كه قرآن در پايان سورهء اعلى از صحف ابراهيم ( ع ) ياد مىكند .

--> ( 1 ) . توبه : آيه 70 ؛ الحاقة : آيه 9 . ( 2 ) . دكتر جان الدر ، باستان‌شناسى كتاب مقدس ، ص 24 . ( 3 ) . ابن قتيبه ، المعارف ، قاهره 1969 ، ص 32 - 33 به نقل از دائرة المعارف بزرگ اسلامى ، ج 2 ، ص 502 - 503 .